မိုးရြာျပီးတဲ့ အခ်ိန္ ဗြက္အိုင္ထဲမွာ ေဆာ့ကစားေနတဲ့ ကေလးငယ္ကို မိခင္ျဖစ္သူက ရိုက္ဖို႕ တုတ္ကိုင္ျပီးသြားလိုက္ေသာအခါ

Posted on

မိုးရြာၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ဗြက္အိုင္ထဲမွာ သူကစားေနတာေပါ့။ဗြက္အိုင္ထဲမွာ ဆင္ႀကီးလို ေလးဖက္ေထာက္ႀကီး တြားသြားလိုက္၊ဗြက္ေတြကို ဖင္ခုထိုင္လိုက္နဲ႔။ ပုစြန္လုံးေပါက္ေလးေတြကို ဖမ္းလိုက္၊ျပန္လႊတ္လိုက္နဲ႔ အလုပ္ေတြရွုပ္။သူ႔ဘာသာသူ သေဘာေတြက်ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ ေနတတ္ေသးတာ။သူဘာလို့ အဲဒီေလာက္ေပ်ာ္ေနပါလိမ့္ ဆိုတာကၽြန္ေတာ္မသိ။သူကေတာ့ ‌ဘယ္သူ႔မွဂ႐ုစိုက္ဘဲ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။မၾကာပါဘူး။

သူ႔အေမက တုတ္ႀကီးကိုင္ၿပီးလာေတာ့တယ္။ကၽြန္ေတာ္တို့အနားမေရာက္ခင္ကတည္းက သူ႔ကိုႀကိမ္းလာတာ။သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ခုနကေပ်ာ္ေနတာေတြ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိ။မ်က္ႏွာက ညႇိုးလာတယ္။မ်က္လုံးကေလးေတြကိုၾကည့္ေတာ့ ေၾကာက္ေနမွန္း သိသာတယ္။“နင္လာစမ္း၊အဲဒီဗြက္ေတြထဲမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ။”သူ႔အေမကေခၚေနေပမဲ့ သူက ခ်က္ခ်င္းမသြားဘူး။ထိုင္လ်က္ပဲ။

သူ႔အေမ ပိုၿပီးေဒါပြလာၿပီ။ “ဟဲ့၊ငါေျပာေနတာမၾကားဘူးလား။” ေျပာလည္းေျပာ သူ႔အနားလည္းေရာက္သြားၿပီး ရိုက္မယ္လို့တုတ္ကိုလွမ္းအေျမႇာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္က “အစ္မ”လို့ ေခၚလိုက္တယ္။သူ႔အေမက သူ႔ကို မရိုက္မိလိုက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွည့္ၾကည့္တယ္။ကၽြန္ေတာ္က “ဘာျဖစ္လို့ ကေလးကို ရိုက္မွာလဲ”လို့ေမးလိုက္တယ္။သူ႔အေမ ေၾကာင္သြားတယ္။ “နင္မျမင္ဘူးလား။သူ ဗြက္ထဲမွာ ကျမင္းေၾကာထေနတာ”တဲ့။

“အဲဒါေၾကာင့္ ရိုက္မွာလား။” ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့“အစ္မ၊အစ္မေရာ အဲဒီဗြက္ထဲမွာ မကစားခ်င္ဘူးလား”လို့ ဆက္ေမးလိုက္တယ္သူ႔အေျဖက “ဟဲ့။ကေလးကလားေတြ လာမေမးနဲ႔။ ငါက အဲဒီလိုကစားရေအာင္ ကေလးလား”တဲ့။ကၽြန္ေတာ္လည္းျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အစ္မလိုပဲ။ ဒီေလာက္ညစ္ပတ္ေနတဲ့ဗြက္အိုင္ထဲမွာ မကစားခ်င္ဘူးလို့။“အစ္မသိလား။

တခ်ိဳ့ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြက အသက္အပိုင္းအျခားလိုက္ပဲရတာ အစ္မ။အခု ကၽြန္ေတာ္တို့လိုပဲ။သူလည္း ကၽြန္ေတာ္တို့အရြယ္ေရာက္လာရင္ ဒီဗြက္ေတြထဲမွာ ကစားခ်င္ဦးမယ္လို့အစ္မထင္လား။တကယ္လို့ကစားၿပီဆိုရင္လည္း အခုလို သူေပ်ာ္ဦးမယ္လို့ အစ္မထင္လား။”ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူေတြသြားတယ္။ခဏေလးပဲ။ၿပီးေတာ့“ဖ်ားနာကုန္မွာစိုးလို့ပါ ေမာင္ေလးရယ္”တဲ့။“အစ္မရယ္။

စိတ္ပူလို့ပါ၊ထိခိုက္မိမွာစိုးလို့ပါ၊ ဖ်ားနာကုန္မွာစိုးလို့ပါ ဆိုတဲ့ အစ္မရဲ့ခံစားခ်က္တစ္ခုတည္းအတြက္နဲ႔ ကေလးရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြကို မသတ္လိုက္ပါနဲ႔။သူအရြယ္ေရာက္လာလို့ ခုလိုဗြက္ထဲမွာကေလးတစ္ေယာက္ ကစားေနတာျမင္ရင္ ငါငယ္ငယ္တုန္းက အခုလို မကစားခဲ့ရဘူးဆိုၿပီး ေတြးမိရင္ အစ္မမွာ အျပစ္မကင္းဘူးေနာ္။

တကယ္လို့ အဲဒီလို မေတြးမိဘူးပဲထား။ေပ်ာ္ရမဲ့အခ်ိန္မွာ မေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့သူ႔အျဖစ္က ဘယ္ေလာက္သနားစရာေကာင္းလိုက္မလဲဆိုတာ အစ္မေတြးၾကည့္ဖူးလား။”သူ႔ဆီက ဘာစကားမွထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္ေမးတယ္။“အစ္မေကာ၊ငယ္ငယ္က အခုလို မကစားခဲ့ဘူးလား။”သူျပဳံးလာတယ္။ “ခဏခဏပဲ။အေမသိသြားလို့ အရိုက္ခံရတာလည္းခဏခဏပဲ။”“ဒါနဲ႔မ်ားအစ္မရယ္။

ကဲ ဒီေတာ့ အစ္မ ကေလးကိုရိုက္ဦးမွာလား။”သူ တုတ္ကိုခ်လိုက္တယ္။ၿပီး‌ေတာ့ သူ႔သားဘက္ကိုလွည့္ၿပီး “ခ်မ္းရင္ အိမ္ျပန္ခဲ့ေနာ္”ဆိုၿပီး အိမ္ျပန္သြားတယ္။ကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုရယ္ျပတယ္။ သူ႔အေမက မရိုက္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို အမ်ားႀကီးရိုက္လိုက္တယ္။ဓာတ္ပုံေတြ။

𝐒𝐚𝐥𝐚𝐢 𝐍𝐚𝐲 𝐋𝐲𝐧𝐧